seeing my uncleared mind

    I don't know why I am here in our house, nothing to do and stuffs. Actually when I woke up earlier. Masakit na yung ulo ko which happens really daily na. I don't know why lagi na lang masakit yung ulo ko. Hindi naman ako nag-iisip. Kidding. And three times na akong nag-puke kanina. The first two throw up was just water or juice, whatever but the last one was when I ate a bread which is hindi ko naubos. Sinuka ko yung tablet at yung kakarampot na tinapay na kinain ko. Eeww right?
    Then after I took a bath and I was already wearing my school skirt na. I asked my Mama if I could be absent just for today. She asked why, I answered na masakit yung ulo ko. It's true. Iba yung sakit niya. Not the usual head ache or usual school excuse because I am lazy to go to school. So my parents said okay.
    After some minutes after my school bus left. Parang napaisip ako, bakit ba kasi ako nag-absent?! Ganito naman ako eh. Kapag pinayagan ng mag-absent kapag malapit ng magbell biglang magbabago yung isip. Bwisit.

    I was watching One Tree Hill earlier and there's this one episode about Jimmy Edwards. He's Mouth's bestfriend. Pero nung naging 'popular' na sila Mouth, Lucas and Skills. He was left behind. So dahil sa desperation niya because he is a nobody in Tree Hill High and people always tease him. Napuno na siya so one day he brought a gun in the school. Ayun... everybody was panicking.
    Haley and the others were hiding in the Tutor Center kasi sinusunod nila yung lockdown rules thingy. Jimmy Edwards was with them but they do not know na siya yung may dala ng gun. Nathan followed Haley in the Tutor Center, which, everytime I watch that scene I always get kilig. Wala lang. Because of that Always... and Forever line. hihi. Anyway, paalis na sana sila nun nung sumigaw si Jimmy na huwag silang umalis.
    So the drama goes on... Nagspeech si Jimmy telling to Mouth and others na naging depressed siya nung na-left behind siya nila Mouth. That he is a nobody and he hates the jocks like Nathan. Kinwento niya nung nawala siya for two weeks because nagkasakit siya for overdosing an anti-depressant pills. So when he got back, nobody ever noticed na nagkasakit siya. Nobody ever cared. Nobody missed him.
    Natamaan lang ako... I mean being a nobody in my school is not a big deal for me, okay. But when I thought of tha tI mean nung nag-absent siya and nobody missed him. Parang... ako. They don't care whether I am present or not. Wala lang.

    It just hurt.

    Got my first ever Havaianas. Yipee. Last week pa yan pero I never used it. Nakakatakot eh! Ewan ko ba feeling ko masisira kaagad siya eh. hehe. We bought it at Mall Of Asia last week. Siguro if it is just another window shopping day there. Hindi siguro ako ibibili ni Mama. Sakto kasing naghahanap din siya ng bag, gusto niya Burberry na bag pero super mahal nga daw kaya ayaw niya na. Madali kasi siyang magsawa sa bag eh. Ayun... may nabili naman siya at may napasama pang dalawang pair ng sapatos. Iyon talaga yun parang gustong gusto ni Mama eh. Bag at shoes. Sabi nga ni Ate para daw kumikinang yung mga sapatos sa mga store kapag nakikita ni Mama eh. hehe.

    Anyway, wala namang nangyaring special ngayong week. Bukod sa sinabi kong mag-hi ako sa kanya na hindi ko pa rin nagagawa kahit maraming chance. Ayaw kasing lumabas nung word eh. Kaya ayun si Linette nag-hi sa kanya na parang wala lang. How I wish I could do that. Pero kung magagawa ko nga iyon. What will happen kaya? Wala?
    Of course! Sino ba ako sa kanya? Haay. Kaya iyon sila lagi silang may naikukwento tungkol sa kanya. Ako hanggang pangarap na lang at hanggang pakikinig.

    =(

Days have been passing so fast, I can't believe that it's July already and I am a sophomore for a month already. Ang bilis ng panahon. I can't believe that I already spend a year in high school, I started a beautiful foundation in high school. I surpassed all the trials and endeavors that I've been through last year. God made me a strong person. He helped me to be strong in my journey.

Second year high school, new policy and new curriculum. Some things had changed, mighty mighty fourth years are gone now. Our dear Miss Lei has a left turn from her journey and will never be there physically to support me. Life around the school may seem so normal.
    But one student's life inside the school is interesting. Own have her/his ups and downs, sadness and happiness.
    Some may still be adjusting to the untamed surrounding.
    Some were fighting the urge to show their true self.
    Some are still finding their selves.
 Everybody has it's own story. Most already flipped another page in their story book. Some still doubting to start a new chapter in their life.
    We're all confused about our journey. We're all interested to see and ask God about everything.



But all needs an answer.

Dahil sa mga nangyayari at sinasabi sa akin ng mga tao sa paligid ko, ako ay natauhan na. I'm being selfish kahit na hindi ko siya napapansin. Buti  nga at may nakapagsabi eh, Thank to you. You know who you are. Dahil sa iyo natauhan talaga. I should stop doing that dahil ako rin naman ang masasaktan. I know that you're doing to that for my sake.
    Ako rin naman ang nagpush sa kanilang dalawa eh. Sana hindi ako masasaktan kapag may mangyari man sa kanilang dalawa na hindi malabong mangyari. They're fifty percent close na. Si friend at si crush. At ako, I'm happy with my friends. Hindi ko na dapat sila pakialaman pa.

I should be happy with the things I have. ü

Screening for Fiduciaries lasted for about five to twenty minutes only, for me. Umayaw na nga ako eh. Kung hindi lang talaga kami nahuli nung moderator hindi ako magscreening. So dahil wala na ako sa wisyo magsulat nun. Binaboy ko lang yung pinasa kong article. I assume na hindi talaga ako pasado. So I need to choose a club na. Though gusto ko talagang mag-Fidu.
    Wala talaga tayong magagawa eh. Ganun talaga.

Bakit ba lahat ng tao walang pakialam sa opinyon ko? Samantalang if they're sharing something, lagi akong open ears sa kanila. At sobrang pinapakinggan ko talaga. Pero pag sa akin? Nawawala na yung paki. Parang nagkukwento lang ako sa papel. It's sucks in this kind of situation. Wala kang masabihan dahil yung mga sasabihan mo, walang pakialam.
    Bakit ba hindi na lang nila sabihin? Na wala silang pakialam. Na sa pagiging listener na lang ako. Taga-kinig sa mga problema nila, sa mga happenings sa buhay nila. I'm just that.  
    At sabi pa ng isa, 'okay lang naman iyon eh. na-express mo yung feelings mo'. For God's sake, iyon na nga eh! In-eexpress ko na yung nasa isip ko, it means kailangan ko ng comment mo. Pero hanggang 'haha' 'oh okay'. Nakakainis.
    Where's my friends na lagi kong katawanan? Hanggang doon na lang ba sila? Hanggang kulitan na lang ba sila? At pag dating sa mga problema ko bigla na lang naglalaho.

Kaya nga ba ayokong nagshare eh. Wala rin namang patutunguhan. It sucks.

I know I'm making a big deal out of this. Pero I can't stop it eh. Can you blame me? Of course not... kahit ako nga ginagawa ko na iyon, hindi pa rin tumitigil eh. Mali bang maging masaya ako? Ewan ko... God just love me. Kaya He's doing this para lalo kaming maging close. Diba? =)

At least may nagawa akong maganda sa kaibigan ko. Nakita ng crush niya na mabait pala siya. Na naisip niyang isoli yung naiwan ni crush sa kanya samantalang hindi naman sila close. But behind those hindi halatang pag-iisip ni crush na mabait pala si friend, another story was created. 

The truth? Ako talaga ang nagkusa na ibalik sa kanya. Ako, si tanga, gave the paper bag to friend. I'm just too good. Ganoon talaga eh. Tsaka siguro meant ng mangyari iyon. Maybe they're meant to be friends... or more than that. 

We don't know.

Giving up something I never have. I guess that's the worst thing a girl can say to herself. For me... it's the best thing. Why? Dahil hindi na ako masasaktan. I'm always hurting without him knowing anything. It's just a crush, for God's sake. Bakit big deal para sa akin iyon?
    Maybe because... having a crush for me is like... having you're favorite food. I can't resist it. I mean, having a  crush is like an infatuation for me. When I have a 'crush'... nag-iiba ako. And I hate it.

I'm having this crush sa isang guy for one year na malapit ng maging two years. Ang rami kong kalokohang ginawa. When I think about those things, I can say that I'm so childish. Nagpapapansin, giving gifts on Valentines day and forcing him to use it. It's all childish. It all happened back when I was first year high school.    But now?
Still... I'm stopping myself para magustuhan siya. Eh wala naman siyang pinagkaiba sa ibang lalaki eh. Bakit parang siya lang lagi kong nakikita? He's always the most handsome, he's always the most intelligent, lahat ng most na yata, nasa sa kanya.

And now... my friend... I know that she's just stopping herself from having a crush on him. I always told him na okay lang sa akin at wala naman na akong crush sa kanya. But deep inside... alam kong naalarma ako doon. Pero sa totoo lang, it's really okay with me. Promise.

Let's face the truth, may possibility na magustuhan ni crush si friend. My friend is pretty, makulit at mabait. Lagi siyang napapansin ng mga guys, may mga nagkakacrush rin sa kanya.

Pero what will happen if one day nabalitaan ko na may gusto na si crush kay friend?

Okay something weird just happened. As in weird siya. Nagring yung phone namin so syempre ako yung dapat sumagot dahil ako yung pinakamalapit at nasa tabi lang ng computer which is beside lang nung phone. So I answered it. I thought yung PLDT or something na may promo chuva na kapag sinagot mo may tape na ipaparinig sa iyo. So I didn't answer kaagad dahil akala ko iyon nga. So nung wala sumagot na ako na hello. Then the other line replied 'Pwede po ba kay Ana?' So sumagot naman ako kung sino iyon. 'Kaibigan daw ni Kim' So I thought kung sinong Kim. Isa lang naman yung kilala kong Kim eh. At wala kaming koneksyon. 'Sinong Kim?' si Kimberly daw. Tinanong ko kung sinong Kimberly. Hindi naman sinabi at ang pinakaweird eh sabi niya gusto niyang makipagphone pal. Binabaan ko na lang siya. 

Kinabahan talaga ako nun. Sino naman kaya iyon? Malamang nanloloko lang. hmph. Tumawag nga ulit eh, yung katulong na lang yung pinasagot ko. tsk tsk. 

Kung sinoman siya. Bahala siya sa buhay niya!

Habang lumilipas ang araw, parami ng parami ang mga problemang dumarating sa buhay ko. Hindi ko maintindihan kung bakit sa bata kong ito, natitiis ako ng Diyos na magdusa ng ganito. Bata pa ako. Kailangan ko pa ng masayang buhay at hindi puno ng problema. Bakit ganoon? 

Bakit sa tuwing simula ng klase laging may mabibigat na problema? Bakit sabay sabay lahat silang dumarating? Para talaga pahirapan ako? O sadyang ganito lang ang buhay? 

Bakit sa tuwing gustong gusto ko na ang mga kaibigan ko tsaka pa sila isa-isang aalis? Sadya bang malas ako sa mga kaibigan. Dati na rin nangyari sa akin ito. Noong Junior Casa ako, ang bestfriend ko umalis papuntang Japan at ngayo'y wala na kaming komunikasyon. Sumunod naman ang una kong lalaking bestfriend noong Grade 3, nagkalabuan na kami at ngayo'y nasa Canada na siya. Tapos ngayon, kung kailan naghayskul na ako ay may aalis na naman? Ano ba talagang nagawa ko at bakit ganito ang trato ng buhay sa akin? 

Malapit na naman akong sumuko. Pero kapag sumuko naman ako ay wala ring mangyayari sa akin. Wala naman akong magagawa kundi gumising araw araw para harapin ang mga hamon ng mga problema ko. Parte ba ito ng pagsubok ng buhay para maging matapang ako balang araw? 

O ito'y sadyang pahirap lamang?

Ewan ko ba. Suddenly my mind changed kagabi lang. Hindi pala ako okay. Actually last night I cried. Why? I pretended to be strong but I guess, I am not. Second year section B. Some may be happy because may friends or may makakausap sila doon. But for me? Even na may mga klasmeyts ako doon, kahit na may kakilala ko. They seem so distant. I don't know. All I did inside was to sit so ang mapapansin kaagad sa akin. Wala kaibigan, that they should talk to me just because I'm a loner. That's what they call kapag mag-isa ka at walang kausap. Sa school namin. 

Actually nang nakahiga lang ako sa kama umiyak pero while I was watching Philippines Next Top Model, gustung-gusto ko na talagang umiyak. Unlike dati kapag nanonood ako nun, super concentrate talaga ako. Pero last night, parang wala akong pakialam kahit announcement na ng winner nun. 

Then pagkarating pa ng magulang ko, they asked me kung kamusta first day ko. May mga tinanong sila. Pero fortunately, hindi nila tinanong kung may mga kausap na ako. While watching TV, I knew that I'm already crying inside. 

After nung pinapanood ko, 9.30 pm to be exact. Hindi na kami nanood ng kapatid ko. Sinadya kong kunin yung iPod ko at ilagay sa kama ko. Nang humiga na ako nakinig na ako, nung una slow song pa yung pinatugtog ko. Edi naiyak ako lalo. Then 'Way Back into Love' yung pinatugtog ko dahil everytime na naririnig ko yung boses ni Hugh Grant doon, napapangiti ako. Pero last night, walang epekto sa akin iyon. Umiyak pa rin ako. Mahirap dahil pinipigil kong huwag maiparinig yung hikbi ko dahil nasa kabilang kama yung kapatid ko. While crying I'm shouting inside na 'I'm okay. I'm okay. I should be okay'. 

I think High School will really hurt you alot. I don't know maybe it's just my point of view. Every year umiiyak ako dahil sa iisang bagay. Kahit na anong isipin ko... big deal pa rin ang mga classmates ko. Unfair nga eh. Lahat ng mga kaibigan ko sa ibang section may mga kasamang kaibigan din namin. Pero bakit ako? 

Pinaparamdam talaga nila sa akin yung sakit ng high school? They're torturing me? Masyado na nga akong nasasaktan eh. 

But for 10 months... I need to think na two hours lang ang pagitan ng mga klase para makita ko yung mga kaibigan ko. Pero kapag nasa loob na ako ng klasrum, nawawala yung iniisip ko na iyon na nagpapalakas sa akin. Lalo na kapag may group work o partner. Kung pipili pa... kung pwede ko lang i-suggest na individual na lang. 

Life is terrible.

Due to my heart beating so fast last night, I ended up sleeping late night, past 11.00 pm I think. I was watching PBB pero ng malapit na siyang matapos, I realized then that I shouldn't be watching it because of it's nonsense thing. hmph. Anyway, as I turned off the TV I can't sleep pa. I think mga ten minutes pa or so. I dunno. 

Then the next day, I woke up 5.20 am I thought mali yung clock ng cellphone ko kasi maaga na sa labas. As in. Then lumabas ako and kumain ng hotdog, I don't like heavy food every morning eh. Then I took a bath for ten minutes, saktong 6.00 am yun. Then I prepared for like 10 to 15 minutes. Sandali lang talaga ako magbihis eh. Wala naman akong kaartehan na nilalagay sa katawan eh. After a few minutes of waiting, I heard the magic beep beep of my school service. Habang palabas ako, sabi ko "This is it!" haay. 

When I got out from our school service, marami ng nagbago, new faces pa, haay. Syempre, hinanap ko muna yung mga friends ko. Nag-usap kasi kami na magkita sa canteen eh, wala sila doon. Then naglakad ako kaonti sa may girl's washroom. Then I saw them. We really scream each other's name! haay. I love that scene. =)

Nagpahatid ako sa kanila sa classroom ko, I felt so terrified pero hindi ko na lang pinahalata eh. Familiar faces but no friends. I chose the seat right next to the first door. Pero before nun, tinignan ko yung class lists ng 2A. Then I saw 'Gaston' on the boy's side. Sabi ko sa dalawang friend ko na taga-2A din. "Bakit nandito toh?!" Haay. 

Pinapasok na kami ng isang teacher, pumasok ako at umupo. I did not took any risk to talk to somebody. Nag-isip lang ako nun habang nakatingin sa labas. I suddenly felt okay even alam ko na matagal pa ulit bago ako maka-gain ng new friends. 

Kung nung first year ko in high school, being left-out, no friends and no one to talk to was a big deal. Pero now, wala na. It's a small deal thing na for me. Two hours lang naman ang pagitan para makita ko ulit yung mga friends ko diba? Why fret and be terrified? It will be a good thing if I'll gain new friends pa but it will be an okay thing if wala diba? 

That's the spirit, right? 

Tomorrow... is the first day of school year, 2007-2008. I wonder what will happen to me. I wish it would be good. I wish I can have more friends. Second year high school. Ang bilis ng panahon. I can't believe it, really. Ewan ko ba, kinakabahan ako kapag naalala ko na pasukan na bukas. Pero kahit pabaligtarin tarin mo man ang mundo, papasok pa rin talaga ako. haay. Ang kinakakaba ko lang naman eh yung mga classmates ko, sana matanggap nila ako.

    I'll update tomorrow. Hope it will be a good day. I missed my friends already!

Here I am again... wanting to have a DSLR camera but it will just my forever dream... ewan ko ba, kapag nakakakita ako ng magagandang pictures. Parang gusto ko ring makakuha ng ganoong kagandang pictures. I envy those teenagers na meron ng DSLR camera. Paano kaya nila napipilit yung parents nilang ibili sila nun? Eh ang mahal naman. YUN NA NGA Eh. Mahal. Kaya forever dream ko na lang iyon. Nakakainis.




Iyan yung sinasabi ko. I want to have that kind of camera. :)

Love the new Havainas lay-out. :) Okay naman siya. Pero hanggang ngayon gusto ko pa rin gumawa ng lay-out sa Adobe PS eh! Pero doon ba talaga gumagawa ng lay-out para sa mga blog? Feeling ko kasi pang-edit lang ng mga pictures yun eh. But still... I want to learn how to make lay-outs... argh.

And.

Yesterday we went to buy things for school. I only bought five notebooks, advice my sister. Anyway... plano ko talagang magpabili na ng installer ng PS yesterday. Pero naisip ko next time na lang. Makakapaghintay naman yun eh.

Yipeeee!! We already got DSL na!! Finally... Nung april pa kasi kami nag-fill up eh. Sabi nila two weeks daw okay na. Hindi pala binigay sa office ng pldt. hmph. medyo hindi pa ako sanay. ang bilis eh. haha. pero okay ito! makakanood ako sa crunchyroll. Katatapos nga lang namin magsave ng mga movies eh! Humanda sila sa akin! haha.

AND

Teentalk changed. Hindi ko siya feel. Ewan ko. Baka naninibago lang ako. Pero for sure masasanay din ako nyan!

Yes... I thought next week na ang pasukan... My friend said na sa June 12 na daw. Yes... you read it right... 12... as in independence day. Wala pa akong gamit for school. Tapos nalaman ko na puro Feeling Sikat people ang magiging klasmeyts ko. I hope nothing would happen to me. haay.. And I'm planning to go back to blogger... planning pa lang pero hindi ko alam kung matutuloy. kapag hindi siya umarte... edi doon na lang ako. Mas maganda kasi kapag doon eh. Marami akong pagpipilian na skins.. unlike here. sobrang simple lang.

anyway... i have nothing to blog really... hehe. :)

Yesterday...

Hinalughog namin lahat ng Mercury Drugs dito sa amin pero wala pa rin kaming nabili na gamot. Ewan ko kung anong gamot yun eh. Basta out of stock daw lahat. Pero syempre, bumili kami ng Papa ko ng siomai sa Chowking. Favorite ko yun eh. Dapat talaga binabayaran ako ng Chowking eh, masyado ko ng in-eendorse yung siomai nila. Try it, sarap talaga. Promise. Ayun... habang nasa kotse ko may mga naiisip din akong mga scenes para sa story ko. Ako pa?

Ayun... naisip ko dati. Baliw na baliw ako sa bandang 'Westlife', for sure naman alam mo iyon diba? Lahat yata ng album at vcd nila meron ako. haha. Bata pa talaga ako nun.. mga hindi lalagpas ng 10. oh diba? Bigla kong naalala itong scene na ito...

Nagpabili ako sa Mama ko ng isang kalalabas lang vcd nila, sabi nung pinsan ko sa akin na fan din ng Westlife dati. Dati kasi lahat ng ipabili ko, binibili talaga nila. hehe. So ayun excited akong umuwi sila galing work.

Nang malaman laman ko lang na wala pa daw na vcd na sinasabi ko... but instead they bought me a Snow White cd. Nung una nalungkot dahil wala pa nun. Ngayon ko lang naisip na, nung mga edad na dapat patay na patay ako sa mga fairy tales like Snow White, eh sa pangmatandang thing ako patay na patay. Ewan ko ba. Hindi talaga ako naging bata eh.

First. Hindi pa ako nakakaligo sa ulan. tsk tsk.
Second. Hindi ko alam yung ibang fairy tales kasi ang alam ko nun eh Dexter Laboratory and Popeyes.
Third. Hindi ako naglalaro sa labas. Hindi rin ako nakapaglaro sa putik nun. Kasi diba karamihan ng bata naglalaro doon?

Ayun... kawawa naman ako noh? haay.

So.. ngayon... bigla na naman akong na-addict sa blog. Na-conscious ako bigla sa blog ko. Parang gusto kong matuto gumawa ng skin para sa blog eh. Pero hindi ko alam kung saan eh. Makapagtanong nga kay Ate Xyla. haha.

At kahapon!! First time kong nakitang may nagsarang Mercury Drug!! hahahaha.

God. Summer is almost over. I have nothing to do in our house but still I lost track of time. I didn't know that it is Wednesy today. So I thought tomorrow pa ang dating ng Tita, cousins at nephew ko from Japan. I'm so stupid talaga. And I have this short argue pa with my sister about it. She said na she knows that today is the flight but I insisted that tomorrow pa. So... the maid suddenly said that today is Wednesday. Sabi ko na lang. Oo nga noh. haha. Poor me. I'm always the loser when it comes to arguing and debating. argh.

Here I am again, always making an update for my story in TeenTalk. I want to finish it na nga eh but I find it hard to think of good scenes. I still really need to practice. haay.

So anyway.. till here. My blogging for today ends here. :)

We went to Bulacan last Saturday, it was another bonding moments for us. Finally the promised swimming outing was finally came true. But before the swimming part, many thing had happened. We thought (me and my close cousins) that the outing was going to postponed again because may nangyaring misunderstanding between my Uncles.. but... naging okay naman. Natuloy naman kami.

The outing part has been good. err... okay. Hmm.. for me it wasn't that exciting because I already had an early outing with family in Bora. hehe. Sino ba namang hindi magsasawa? Of course, hindi matatanggal na may problema na masasagap na naman. Life as part of our clan has been pretty hard. All I ever heard is problem, problem and problem.

Haay. Sanay na rin ako. :)

Then yesterday, may naging sugalan sa amin. Sa Bulacan. Pusoy Dos. hehe. It's been fun watching them. :) Tapos nag magic sing pa kami. :) Saya talaga.